و در بعضى از موارد تعبير به « قارعة » به معنى كوبنده شديد ديده مىشود ( سوره قارعه آيه 1 و 2 و 3 ) . و بالآخره در بعضى ديگر تعبير به « صيحه » آمده است كه آن به معنى صداى عظيم است ، مانند آيه 49 سوره يس ما يَنْظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ ، اين آيه از صيحه پايان جهان سخن مىگويد كه مردم را غافلگير مىسازد ، و آيه 53 سوره يس إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ ، ولى در اين آيه سخن از صيحه رستاخيز است كه همه مردم به دنبال آن زنده مىشوند و در محضر عدل پروردگار حضور مىيابند . از مجموع اين آيات استفاده مىشود كه در پايان جهان صيحه عظيمى اهل آسمانها و زمين را مىميراند و اين « صيحه مرگ » است . و در آغاز رستاخيز با صيحه و فرياد عظيمى همه زنده مىشوند ، و به پا مىخيزند ، و اين « فرياد حيات و زندگى » است . اما اين دو فرياد دقيقا چگونه است ؟ چه اثرى در صيحه اول ، و چه تاثيرى در صيحه دوم است ؟ جز خدا كسى نمىداند ، و لذا در بعضى از روايات در توصيف « صور » كه اسرافيل در پايان جهان در آن مىدمد چنين آمده است : و للصور رأس واحد و طرفان ، و بين طرف رأس كل منهما الى الآخر مثل ما بين السماء الى الارض ! : « شيپور اسرافيل يك سر و دو شاخه دارد كه فاصل ميان اين دو شاخه با يكديگر مانند فاصله آسمان تا زمين است » ! سپس در ذيل همين روايت مىخوانيم : « هنگامى كه در آن سوى زمين مىدمد موجود زنده اى بر زمين باقى نمىماند ، و هنگامى كه در آن سر آسمانى مىدمد اهل آسمانها همه مىميرند ، و بعد خداوند فرمان مرگ به اسرافيل مىدهد و مىگويد بمير او هم مىميرد » ! ( 1 ) .

--> ( 1 ) « تفسير على بن ابراهيم » مطابق نقل تفسير « نور الثقلين » جلد 4 صفحه 502 .